Selecteer een pagina

Dag 21 Mexico

Wat mooi om te merken dat zoveel mensen dagelijks mijn blog lezen.Vandaag heb ik niet zo gek veel beleefd.Gisteren is in Nederland de klok verzet, hier doen ze daar niet aan, wat betekent dat we nu een tijdverschil hebben van 8 uur ipv 7 uur.Ik krijg vele berichten vanuit Hegelsom dat het daar de afgelopen dagen veel geregend heeft. Dat is erg balen.Zoals Ron het benoemde vandaag in een gesprek met vrienden: in Hegelsom kunnen jullie naar buiten maar is het weer knudde, en hier schijnt de zon, maar mogen wij niet naar buiten.Rare gewaarwording.Maar ik wil jullie wel vertellen dat ik probeer om de zonnestralen van Mexico in mijn koffer te stoppen. Zodat we hopelijk in Hegelsom wat beter weer krijgen.Ik doe mijn best, hopelijk komt het door de douane.Het aftellen is begonnen, de laatste dagen van ons verblijf. Zaterdag stappen we weer op het vliegtuig. Het gemis van ons gezin hier en bij het thuisfront is merkbaar aanwezig. Maar die laatste dagen moet ons ook lukken.Gisteren vertelde ik dat ik jullie mee wilde nemen door de COR.Vandaag de lounge, een plek vol boeken, spelletjes. Een plek waar we al verschillende puzzels hebben geleend en op onze kamer hebben gemaakt.En het restaurant, waar we iedere dag verrast worden met heerlijke maaltijden. Je kunt hier ook gezellig zitten om te eten. Het personeel is erg vriendelijk.Dat was het voor vandaag.Tot morgen

Dag 22 Mexico

Vandaag is er weer bloed geprikt. De witte bloedcellen zijn gestegen naar 900. Viel mij een beetje tegen want nog lang geen 4000. Maar volgens Dr. Guillermo Ruiz was het prima. Wel krijg ik een extra spuit met stamcelopwekkers vanavond. Morgenvroeg weer bloedprikken, hopelijk dan wel boven de 4000. We blijven hopen.Die spuiten om mijn stamcelproductie te activeren doen goed hun werk. Weer veel last van botpijn Vanmiddag kon ik niet meer goed zitten van de pijn. Dus heb ik me nu eerder gemeld bij de verpleging. En ja hoor de injectie met pijnstilling wordt toegediend. Ik ben maar wat blij. Ik kan nu weer zonder pijn verder. Wat dit voor invloed heeft op de stijging van de witte bloedcellen weet ik niet. Het komt wel goed, dan maar een dagje langer in quarantaine.We maken af en toe stiekem een extra uitstapje naar het dakterras. Een welkome afleiding. Fijn om wat extra Mexicaanse lucht op te snuiven.De verdere rondleiding door het gebouw:De entree van het gebouw. Hier zit een beveiliger. Iemand die hier niet thuis hoort komt er niet in, en iemand die hier wel thuis hoort, komt er niet uit.Je ziet de schuifdeuren. Daarachter wordt het busje geparkeerd, zowat in de lobby. Beide deuren gaan open en zo worden we naar de kliniek of waar dan ook gebracht. Als we terug komen staan ze klaar met desinfecterende gel. Goed geregeld hier.Ook hangt er een wereldkaart met daarop pinnetjes waar vandaan de patiënten komen die hier behandeld worden. Nederland is overladen met pinnetjes. Het blijft bizar dat er zoveel mensen moeten afreizen voor een behandeling hier. Daar gaat hier vaak het gesprek over. En niet alleen door de Nederlandse strijders, ook door de anderen die hier behandeld worden. Rare wereld.Tot morgen

Dag 23 Mexico

Gisteravond voelde ik me allesbehalve goed. De nacht was met name veel zweten en veel plassen. Ik weet in ieder geval dat er veel gebeurt in mijn lichaam. Dat is goed, maar het gevoel is minder fijn.Vanmorgen weer bloed geprikt, spannend want de uitslag komt 2 uur later. Al kan ik me niet voorstellen dat het vandaag ineens boven de 4000 zit. Om 10:20 het langverwachte bericht van de verpleging dat het maar liefst 12600 is. Ik zit bij de groep die door mag naar de Rituximab. Yes, niet gedacht toch gekomen. Super blij hiermee.In de kliniek wordt gestart met het infuus. Eerst een soort prednisolon en dan de Rituximab, via een spuit krijg ik nog een maagbeschermer en antihistamine toegediend.Het infuus verloopt goed. Tussendoor komt Dr. Guillermo Ruiz me feliciteren. Na ongeveer 3 uur zit het erin. Nu ben ik klaar met de behandeling!Yes, I’ve done it.Ik hoop dat mijn medestrijders ook snel klaar zijn, het zijn allemaal toppers.Bij aankomst in de COR krijgen we een presentje van de medische staff en van Barbie, Daniëlla en Melanie.Eindelijk uit die strikte quarantaine. Nu kunnen we weer genieten van de Mexicaanse buitenlucht op het dakterras en ‘uiteten’ in het restaurant.Tot morgen

Dag 24 Mexico

Vannacht goed geslapen. Ik voel me beter dan de afgelopen dagen. Energieker vooral, dat is een fijn gevoel.Het is ook fijn dat we niks meer hoeven. Geen consulten meer, geen spuitjes meer, alleen mijn laatste dag van de extra antibioticakuur afmaken.Maar dat is peanuts.Herstellen en aansterken voor de terugreis: dat staat de komende dagen boven aan mijn lijstje.En genieten van de mooie mensen om me heen en natuurlijk van het weer.De gym heb ik vandaag ook weer bezocht. Ik merk wel dat ik veel ingeleverd heb. Maar het viel me nog niet tegen. Ik heb 10 minuten gefietst en 10 minuten gewandeld op de loopband.Vandaag wil ik jullie weer meenemen door het gebouw. Op de eerste etage heb je de verpleging zitten. Hier kom je voor je injecties, om bloed te prikken en voor al je verdere kwaaltjes waaraan je geholpen wilt worden. Een topteam met aardig en vriendelijk verplegend personeel.Tot morgen

Dag 25 Mexico

Vandaag is een bijzondere dag.Ron is jarig. Het is speciaal om de verjaardag van Ron hier te vieren.Ik heb bij de buren slingers geregeld, en gebeld met de kinderen om dit speciale moment te vieren.Vele lieve berichtjes ontvangen.Ron werd in de ochtend verrast door een mooi kado van de kliniek. Een ècht Mexicaans t-shirt.Tijdens de lunch werden we nog verblijd door de keuken met een taartje.Zo lief dat ze hier zoveel aandacht schenken aan zijn verjaardag. Bijzonder.Mijn lichaam is bezig met herstel. Ik ervaar veel druk in mijn hoofd. Alsof mijn hersenpan kookt. Bij de verpleging heb ik een spuit gekregen in mijn bil. Dit haalt de druk weg. Later op de avond krijg ik ijs om mijn hoofd te koelen. Ze zeggen dat het er allemaal bij hoort. En dat het allemaal goed komt.Dus daar gaan we vanuit.De verdere rondleiding door de COR:ons eigen appartement. Het bestaat uit een keukentje, twee slaapkamers en een badkamer. Wij hebben gelukkig een appartement met daglicht. We kijken uit op de straat. Hier is veel bedrijvigheid maar ook erg gehorig.Tot morgen

Dag 26 Mexico

Vandaag een relax dagje. Een dag waar het aftellen echt is begonnen. Oh wat verlangen we ernaar om weer thuis te zijn. Weer knuffelen met de jongens.Ik voel me vandaag redelijk. Heb wat last van hoofdpijn, maar met mijn eigen medicatie is dit snel naar de achtergrond verdwenen. Gelukkig.We hebben vandaag een foto gemaakt met bijna alle Nederlandse MS strijders en hun caregivers. Helaas voelde een iemand zich ziek waardoor ze ontbreekt.Verder is Ron vandaag weer naar de tandarts geweest. De noodvulling is vervangen door een echte vulling.De rest van de dag op het dakterras gezeten, gespeld met medestrijders en gezellig gepraat.Wat zijn we hier met een groep ongelooflijk sterke strijders, zo’n fijne groep. Waarbij je begrip en herkenning hebt van je klachten. Maar ook een groep waarmee je ongelooflijk kunt lachen en veel lol kunt hebben. Ik ben dankbaar dat ik deze mensen heb leren kennen. Stuk voor stuk mooie mensenTot morgen

Dag 27 Mexico

Na een heftige nacht van veel hoesten, is de dag van vertrek aangebroken.Maar voor we vertrekken wil ik even stil staan bij ons avontuur. Ik wil stilstaan bij iedereen die het mogelijk heeft gemaakt dat ik hier deze bijzondere behandeling heb kunnen ondergaan. Zonder jullie donaties was dit niet mogelijk geweest. Ik ben iedereen zo dankbaar hiervoor dat kan ik in woorden bijna niet beschrijven. Maar ik probeer het toch.Jullie hebben de kans om weer te dromen van een zorgeloze toekomst aan mij terug gegeven.Ik ben er stil van…… DankjewelVanavond stappen we het vliegtuig in om richting Nederland te gaan.Home sweet Home. Liefs Dorien en Ron